Parkblues Lommel, Zaterdag 28-juni-2008

Recensie van Bluesshouter
http://bluesonstage.blogspot.com/

Voor foto's kijk op de fotopagina van Lady Blue:
http://ladyblue.myphotoalbum.com/view_album.php?set_albumName=album45

The Bluescrowns hebben de laatste jaren een beetje de stempel gekregen van begeleidingsband te zijn van verschillende Amerikaanse artiesten, onlangs nog Liz Mandeville. Het was al enkele jaren geleden dat ik ze nog eens hun eigen ding zag doen en na hun show moet ik concluderen dat hun eigen songs mij toch nog altijd iets meer smaken.
Lekkere swing en Westcoast die regelmatig doet terugdenken aan de jump/jive van de jaren ’50. Voeg hierbij hun coole presence on stage en je hebt een formule die het voor mij telkens weer doet. Daan Prevoo is de perfecte frontman voor deze band en hij kan het publiek zowel vocaal als met sax of bluesharp bespelen. Dat gitarist Paul Voestermans de juiste noten op het juiste moment uit zijn gitaar kan toveren zou ondertussen ook al door iedereen geweten moeten zijn.
Beide heren krijgen dan ook nog eens regelmatig straf weerwerk van Joost Janssen op keyboard en Hammond.
En dit drietal wordt dan weer zonder al teveel franjes en tierlantijntjes geruggensteund door bassist Arno Vervest en drummer Huub Schell.
We kregen songs te horen uit hun nieuwe CD en natuurlijk ook ouder werk zoals ‘Be Good, Be Gone’.
Een eerste keer stond de tent in lichterlaaie, één van de redenen waarom deze band al enkele jaren op het verlanglijstje stond van de organisatie.

Recensie BLOCK magazine augustus 2008

Chicago Bluesfestival 2008
Marion Wisse

Little Willie Littlefield & The BluesCrowns (6 juni 2008)

Terug bij de Front Porch wacht ons een verrassing. Hier treedt Little Willie Littlefield op met – jawel – onze eigen BluesCrowns!
We weten dat de band hier met Liz Mandeville zou staan, maar ik had niet meegekregen dat onze Limburgers ook Littlefield zouden begeleiden. Daan Prevoo moet het doen met een geleende sax omdat bij aankomst in Amerika zijn eigen instrument door een douaneman is vernield.
Dit mag echter de pret niet drukken. Wat speelt onze kaalhoofdige frontman de longen uit zijn lijf, niet alleen op sax, maar ook op de Mississippi saxofoon maakt hij zich heel verdienstelijk. Een nummer als Charles Brown ‘Drifting Blues’ vereist echter een fluistersax en dat kan hij ook. Het is verleidelijk om, als je voor een groot publiek je kunsten moet vertonen, op zeker te spelen.
Maar dat doet hij niet. Met name in ‘Drifting…’ kiest hij voor een solo met een ingewikkelde structuur.
Bij de rest van de band valt alles naadloos in elkaar. Ze sluiten een nauw cordon rond Willie’s pianospel en zang.
Gitarist Paul Voestermans vlamt op zijn tijd, maar houdt pas op de plaats als Willie een van zijn bekende heftige solo’s uit zijn vleugel hamert.
Reageert het publiek enthousiast en doet de band er nog een schepje bovenop, voortgestuwd door een loepstrakke ritmesectie (met op drums invaller Little Louis Brown) waarin vooral bassist Arno Vervest de drijvende kracht is.
Zo ontstaat een climaxerende interactie tussen de band, Willie en het dolenthousiaste publiek die zijn weerga niet kent!
Dit hebben onze jongens toch maar even geflikt. Een band om trots op te zijn. Met een glimlach van oor tot oor verlaten wij het grasveld….”


Liz Mandeville & The BluesCrowns (7 juni 2008)

Op hetzelfde podium spelen vervolgens Liz Mandeville en de BluesCrowns.
Mandeville heeft, zowel pratend als zingend, een bazige stem. Haar teksten gaan over dronken slampampers die ook in bed niks presteren.
Dat soort figuren kan van haar gelijk een schop onder de kont krijgen, ‘of niet soms dames?’ ‘Dat je met zo’n kerel in huis vreemdgaat is toch geen wonder, of niet soms meiden?’ ‘Ik heb een liedje over mijn katje geschreven’ en dan volgt een gezongen relaas over haar ‘katje’.
Leuk? Nee, niet dus en zeker niet met die geacteerde kenau-stem. Liz Mandeville speelde in dat bewuste ‘Scratch My Kitty’ ook nog slaggitaar.
Helemaal overbodige ‘luxe’, omdat de Crowns wederom uitstekend in staat bleken te zijn om, ook zonder haar snarengerasp, deze zingende bitch te begeleiden…

Nederlandse bluestop domineert 16e bluesfestival Kwadendamme  9 en 10 mei 2008

Wil Wijnhoven
http://www. bluesbreeker.nl

Vrijdag 9 mei, dag 1
 

Vaste prik op de blueskalender staat het bluesfestival van Kwadendamme.
Al zestien jaar wordt dit gerenommeerde bluesfestival in het tweede weekend van mei gehouden.
Plaats van handeling is het kleine Zeeuwse Kwadendamme en om precies te zijn in de tent op het voetbalveld van de plaatselijke voetbal-vereniging.
Ruim 1200 liefhebbers uit binnen- en buitenland weten dan de weg naar dit dorp te vinden om gezamenlijk te genieten van de heerlijke sfeer en goede muziek. Met het weer zit het dit jaar goed, de hele week hebben we zon en warm weer gehad en voor het weekend beloofd het nog warmer te worden.

Als vrijdagavond om 19.00 uur het festival geopend wordt door Peter Kempe is het heerlijk toeven buiten op het festivalterrein.

En toch lukt het de eerste Nederlandse topper, Lefthand Freddy, om het publiek naar binnen te lokken voor de muzikale start deze 16e editie.
Mooi in een wit pak gestoken verzorgt hij samen met zijn band heerlijke en dampende blues. Gelikte gitaarsolo’s aangevuld met een prima ritmesectie zorgen ervoor dat we genieten van een uitstekend festivalstart. Dat zal veel goeds beloven voor de rest van dit weekend.

The Bluescrowns samen met de uit de States afkomstige zangeres/gitariste Liz Mandville doet daar nog een schepje bovenop.
Liz Mandville staat haar mannetje op het podium, met een krachtige stem palmt zij het publiek in en ondersteund door een uitstekende Bluescrowns maken ze er gezamenlijk een wervelend optreden van. Het mag ook geen wonder heten dat zij gezamenlijk op het befaamde Chicago bluesfestival zullen staan.

12e editie Southern Blues Night

Heerlen vrijdag 21 maart 2008

Na wat omzwervingen in het zuiden van Limburg is met de gedegen opknapbeurt van de Heerlense Schouwburg de Southern Bluesnight weer terug op zijn oude stek. Meer dan vijftien honderd toeschouwers hebben zich door een uitstekende line-up laten bewegen om de weg naar Heerlen te maken.
Ook dit festival presenteert op drie podia een uitstekende selectie blues, roots, funk en andere aan de blues gelieerde muziekstijlen. Maar er is meer, zo zijn er twee foto tentoonstellingen, een cd-markt, diverse presentaties van muziekinstrumenten leveranciers en natuurlijk niet te vergeten het natje en het droogje.
Op enkele plekken zullen ‘bluesbuskers’ het publiek vermaken met hoofdzakelijk akoestische sets.
Zo zullen we o.a.: Royal Axe Specialties, Two Guys a Bottle and the Blues en Little Tony samen met Greyhound horen en zien spelen.

En zoals gebruikelijk bij de ‘schouwburgfestivals’, is het een ‘ren je rot’ voor de recensenten en fotografen om alles op een waardige manier te kunnen verslaan. Het positieve daaraan is dat je ook veel moois hoort en ziet.
 

Neem nu bijvoorbeeld de Limburgse formatie The Bluescrowns die met niemand minder dan Little Willie Littlefield op het podium staan.
Deze blues- en boogiepianist is weer helemaal terug aan het venster. Hij was ondermeer inspirator voor Fats Domino en andere muzikanten. Nu neemt hij het heft in handen op het podium en stuurt daarmee The Bluescrowns aan.
Dit levert een zeer interessant maar bovenal een optreden vol met professionele charme op. Door dit geweldige optreden is er de intentie om meer optredens met deze pianovirtuoos in zowel Nederland als Duitsland te gaan verzorgen.

Daan Prevoo (vocals, sax, harmonica), Paul Voestermans (guitars), Joost Janssen (piano, Hammond organ), Henry Schüler (upright bass) en Hupie Schell (drums) vormen the BluesCrowns en zijn in de korte tijd van hun bestaan uitgegroeid tot een van de betere "West Coast Blues" bands in Nederland. Als ik mij niet vergis komen ze uit de omgeving Heerlen, Sittard, Roermond en het kan niet anders of ook aan deze kant van de Maas loopt men binnenkort storm voor The BluesCrowns. Een aardig steuntje in de rug is het onlangs verschenen album "Person To Person" dat boven de doopvont gehouden werd op het onlangs gehouden Pajot Bluesfestival in Galmaarden (B). Een laaiend enthousiast publiek verplichtte de organisators om diezelfde avond nog de jongens een contract aan te bieden voor de editie 2007. Terechte erkenning voor een band die bij de bluesliefhebbers voornamelijk in het geheugen gegrift staat als de Europese begeleiders van Lynwood Slim. (zie rev: album "Last Call", okt.'06) maar met dit schijfje nu eens zelf voluit in de schijnwerpers staan en ditmaal de man uit Los Angeles als "special guest" presenteren. De aftrap wordt gegeven met Nick Curran's "I Need a Beautiful Girl" en is meteen het visitekaartje voor het gehele album... "Chicago Blues mixed with jazzy swing and a splash of retro rock & roll and boogie" en een Joost Janssen die er duchtig op loshamert. Met "Big Sweet Mama" laten Prevoo & band duidelijk in hun kaarten kijken ... 3 minuten en 46 seconden zijn voldoende om elk groepslid in the picture te plaatsen en iedereen op een schitterende manier te overtuigen dat de band een schat aan ervaring en klasse meedraagt. Wanneer de smoelschuiver en sax op "Dawn Boy" hun intrede doen is dat meteen het antwoord op "Why I Chose To sing the Blues". Lynwood Slim hanteert de dwarsfluit à Thijs van Leer in de hoogdagen van Focus en Joost kan zich ditmaal uitleven op het Hammond orgeltje. Met "I Quit" (D. Kiefer), "Change It" (Souldrivers, album "Tight White Dress" en op Moulin Blues editie 1996), Sean Costello's swingende "Everybody Wants Her" en het titelnummer "Person To Person" (Eddie Vinson) kiezen de jongens voor deuntjes die de bluesliefhebber erg bekend in de oortjes zullen klinken. Mooi meegenomen natuurlijk maar toch zijn het hun eigen "I love the way She talks, walks, her tender smile" en "I'm so Lonesome Baby" die een verpletterende indruk maken op ondergetekende. Ik weet niet hoeveel kilometers "100 (Jazzy) Miles" zijn maar het lijkt mij de perfecte overbrugbare afstand voor velen onder ons om de jongens in Peer (BRBF) en Moulin Blues (Ospel, Nl) met behulp van de fiets/auto/openbaar vervoer aan het werk te zien in 2007. Met special guests Lynwood Slim en Sjang Coenen (electric bass)! * * * * (SWA)


 

Info: Person to Person / Crown Records / CD 0601
Website: www.bluescrowns.nl / E-mail: info@bluescrowns.nl